De langverwachte documentaire van Coen Verbraak, Boudewijn Büch; de dichter, de dodo en het demasqué is gisteren vertoond op de Nederlandse televisie. Velen van u hebben ongetwijfeld gekeken. Met hooggespannen verwachting wellicht.

Wat ons opviel aan de vooravond van de uitzending is dat veel verschillende media aandacht besteedden aan de documentaire; NRC, de Volkskrant, het Leidsch Dagblad,VARA TV- Magazine, De Wereld Draait Door waar Patrick Buch zijn opwachting maakte, het radioprogramma Kunsstof en Goedemorgen Nederland is waarschijnlijk maar een greep uit de aandacht die de documentaire vooraf kreeg.

Het is een groot goed dat vijf jaar na Boudewijns dood nog zoveel aandacht is voor de persoon Boudewijn Büch. Een groot deel van die aandacht heeft te maken met de mystificatie die Boudewijn rondom zijn leven heeft opgebouwd en zorgvuldig in stand hield. Het heeft nieuwswaarde, is een verhaal dat verkoopt en de aandacht trekt. En bovendien het is een verhaal dat honderd procent is gebaseerd op waarheid. Nieuws zijn de feiten die in de documentaire op een rijtje worden gezet niet. De documentaire vertelt ons niets wat we niet al wisten na het lezen van de boeken over Boudewijn van de hand van Frans Mouws, Rudy Kagie en Harry Prick . Bernadette Gallis vertelde in december 2006 op de Boudewijn Büch dag meer en dieper over Boudewijn dan we nu in de documentaire terug zien.

De documentaire is fraai gemaakt, de verschillende vrienden en hun verhalen zijn per thema mooi en integer achter elkaar gezet en dat geeft een goed beeld van de fictie die Boudewijn in zijn leven opbouwde. Hij begon daar al zeer vroeg mee. Als kind al had hij een grote fantasie en hij zou dat de rest van zijn leven voortzetten en vooral volhouden.

In het begin van de documentaire gaan vrienden in op de persoon van Boudewijn en zeggen ze achtereenvolgens over hem, (meerdere malen) hij grappig en geestig was, een snaterend eendje, watervlug, een meeslepend verteller, ongeremd enthousiast, erudiet, tomeloos enthousiast, een dancing clown, je kon zo met hem lachen, een aantrekkelijk iemand om om je heen te hebben, mijn beste vriend, beweeglijk, met een grote liefde voor boeken. Maar ook, verderop in de documentaire, depressief, weemoedig, manisch depressief, voelde zich niet erkend, kwantiteit was belangrijker dan kwaliteit, vluchtend, onzorgvuldig, raffelend, hardwerkende loonslaaf, verzuurd en bovenal eenzaam.

Het is jammer dat de persoon van Boudewijn, zoals hierboven neergezet door zijn vrienden, niet verder is uitgediept en ruimte krijgt. Vrienden die tot op de dag van vandaag, ondanks eventuele ruzie(s) liefdevol over Boudewijn spreken en graag in zijn nabijheid vertoefden, hadden we graag meer horen verhalen over de grappige, leuke en plezierige gebeurtenissen die in grote hoeveelheid geweest moeten zijn. De documentaire vertelt ons geen verhalen over de leuke fratsen die ze uithaalden, over de grappen en grollen, over vakanties en feesten, over discussies over literatuur, kunst en het brede scala aan onderwerpen waarin Boudewijn zich in thuis waande. Het onderwerp dat in de documentaire centraal staat is het gefabuleerde leven van Boudewijn . De kunst die hij van zijn leven maakte. Zonder de documentaire tekort te willen doen, hij is uiterst fraai gemaakt, voelt het als een gemiste kans.

Wat er aan feiten is verteld, wisten we al en dat heeft nooit onze liefde voor het werk en de persoon Boudewijn beïnvloed en dat doet het nu ook niet. Boudewijn is inspirerend, aanstekelijk, grappig en geestig, soms deemoedig en meeslepend, maar dat alles in die combinatie heeft zijn aantrekkingskracht, Het kind blijven in je fantasie en de wereld die je om je heen bouwt. Het kind dat nog vol verwondering, gebiologeerd, gepassioneerd en enthousiast vertelt over wat hij beleeft. Wat maakt het uit dat hij een avond tevoren boeken doorleest om de dag daarna voor de camera de feitjes te vertellen die hij nog maar net zelf heeft gelezen, als hij ons weet te boeien, in ons hart raakt met zijn gekke, eigenzinnige manier van doen. Hij is voor ons de man gebleven die ons inspireert tot het lezen en beleven van dingen die we anders niet ter hand zouden nemen.

Paul Westgeest zei slechts een paar weken geleden nog tegen ons dat we ‘natuurlijk ook gek zijn'. Uit zijn mond voelde het als een compliment. Verzamelen, meer boeken kopen dan je ooit kunt lezen, gepassioneerd zijn over dingen waarin anderen je niet altijd kunnen volgen. Altijd meer willen weten dan je tot dan toe weet, honger naar kennis en weetfeitjes. Met humor kijken naar je zijn en naar je doen en laten en authentiek durven zijn.
Boudewijn is en blijft Boudewijn; een unieke en markante persoonlijkheid en een gedreven, gepassioneerd mens in al zijn authenticiteit. Als Boudewijn Büch Gezelschap Büchmania hebben we onze bestaansrecht, door déze Boudewijn voor het voetlicht te brengen.

Karin Piters